"Niesie mnie rzeka smutku..." Korespondencja między Jerzym Zawieyskim a Zofią Nałkowską 1943-1954

"...Korespondencja Zofii Nałkowskiej i Jerzego Zawieyskiego to dzieje osobliwego uczucia między nie-zwykłą, fascynującą kobietą w późnym wieku, o zmierzchu życia, i młodszym o lat osiemnaście mężczyzną – "kochającym inaczej". Cóż może powstać w tak niesprzyjających okolicznościach, przy wrażliwościach i oczekiwaniach tak odmiennych? Jak widać, zawsze może powstać z tego dzieło sztuki. Listy tych dwojga są dokumentem ludzkim i literaturą zarazem..." Kiedy kartki tych listów układają się przed nami wzdłuż linii czasu, są jak błyski luster zwracanych nieustannie to ku sobie, to ku temu drugiemu. Ona przegląda się w nim, on w niej. Tworzą siebie nawzajem, jak swoje literackie światy. Kogo widać w zwierciadle rozmiłowanych, zachwyconych oczu? Pasjonująca gra luster, migotliwych portretów i autoportretów, zwodnicza galeria. Wejdź w nią na palcach, czytelniku z końca wieku, ogarnij wzrokiem i myślą te postacie. "Zwierciadła nachylą się ku sobie..."
Ze wstępu Hanny Kirchner.