Literatura Konfederacji Barskiej. Tom 3: Wiersze.

Mimo ogromnego bogactwa form gatunkowych w literaturze barskiej i stosunkowo
dużej liczby utworów obszerniejszych, wiersze pozostały w niej podstawowym
rodzajem wypowiedzi. Były po prostu najzręczniejsze do szybkiego wyrażania
poglądów i emocji politycznych społeczeństwa, które już w szkołach uczyło
się składania rymów. Zdecydowanie najwięcej tytułów przypada też na dział, który
ten wstęp poprzedza — choć objętościowo, ze względu na małe rozmiary większości
tekstów, równy jest mniej więcej dialogom i dramatom (natomiast znacząco góruje
nad prozą narracyjną).
Wierszami reagowano też na wszystkie bieżące wydarzenia, informowano o nich,
oceniano je, dawano upust radości czy żalowi z ich przebiegu. Niektóre z tych utworów
— mianowicie pieśni, śpiewane w obozie czy w marszu — towarzyszyły także
konfederatom w ich żołnierskim trudzie.
Układ wierszy, podobnie jak w pozostałych działach, jest w przybliżeniu chronologiczny.
Te utwory, które są zupełnie pozbawione nacechowania czasowego (poza
szeroką klamrą dat 1767–1772) zostały zamieszczone w środku działu, między utworami z 1769 a 1770 roku.