Szukaj moskiewskiego sfinksa · · (oprawa twarda)

Alfonsas Eidintas — litewski historyk, dyplomata i autor. Urodzony 4 stycznia 1952 r. w Wajgowie koło Kielmów. W latach 1969–1973 był studentem Wileńskiego Instytutu Pedagogicznego, po ukończeniu studiów został asystentem na Wydziale Historii tegoż Instytutu, później kolejno docentem, dyrektorem Katedry oraz prodziekanem. Od 1986 r. pracuje w Instytucie Historii Litewskiej Akademii Nauk. W 1990 r. obronił pracę habilitacyjną, a od 2001 r. jest profesorem zwyczajnym.
           Alfonas Eidintas jest autorem 25 książek i 50 artykułów na temat litewskiej historii i polityki. Opublikował książki na takie tematy, jak: historia litewskiej emigracji, biografie litewskich prezydentów — Antanasa Smetony, Kazysa Griniusa i Aleksandrasa Stulginskisa, trylogię historyczną o tragicznej historii Litwy w XX w. — której pierwszą część Szukaj moskiewskiego sfinksa prezentujemy w tym wydaniu. Jego dzieła przetłumaczono na 8 języków europejskich, jest on współautorem i redaktorem Historii Litwy, która również została wydana w języku polskim (w 2013 r.).
           Alfonsas Eidintas od 1993 r. jest litewskim dyplomatą. W latach 1993–1997 pełnił funkcję ambasadora Litwy w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, 1997–1999 — był ambasadorem Litwy w Kanadzie, 2002–2005 — ambasadorem w Izraelu, 2006–2009 — w Norwegii. Obecnie od 2012 r. sprawuje funkcję ambasadora Litwy w Grecji, reprezentując Litwę również na Cyprze i w Albanii. Był też ambasadorem tytularnym w litewskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz profesorem w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Wileńskiego.
           Żonaty z Birutė Astrauskaitė–Eidintienė, ma trójkę dzieci — córki Aistė i Monikę Albinę oraz syna Donatasa i dwie wnuczki — Ieva i Adele.


           „Turauskasa złościło, że wciąż nie miał dokładnych danych o tajnych protokołach paktu Ribbentrop–Mołotow i nadal musiał tylko zgadywać ich treść. Fragmenty wiadomości i domysły, niestety, nie były przychylne dla Litwy, może dlatego też Litwini nie chcieli ich uznać za prawdziwe.[...]
            Co teraz uczynią Sowiety? — posłowie mieli nie zgadywać, lecz dowiedzieć się i donieść o tym do Kowna!”.

(fragment z książki)