Śląskie samarytanki. Opieka zdrowotna rodzimych żeńskich zgromadzeń zakonnych na Śląsku w latach 1842 - 1914

Książka opowiada o powstałych na Śląsku w połowie XIX w. żeńskich zgromadzeniach zakonnych, popularnie zwanych elżbietankami, mariankami i jadwiżankami. Kierując się ideą chrześcijańskiego miłosierdzia, członkinie tych wspólnot angażowały się w pielęgnację chorych, zwłaszcza ubogich i opuszczonych. Niosły pomoc również innowiercom, rannym żołnierzom i ofiarom chorób zakaźnych. Pod zarządem zgromadzeń wiele śląskich przytułków zostało przekształconych w szpitale. Stacje ambulatoryjne stały się pierwocinami przychodni zdrowia i stacji pogotowia ratunkowego. Obok placówek małych powstawały obiekty do dziś stanowiące ozdobę miast. Wkład sióstr–pielęgniarek w rozwój opieki zdrowotnej to istotny element rozwoju cywilizacyjnego Śląska. Przełożone wspólnot to ówczesne „bizneswoman” — kobiety zarządzające kilkusetosobowymi zespołami i prowadzące inwestycje budowlane podejmowane przez najważniejszych ówczesnych dygnitarzy.